Her zaman kapalı olan kapının ardındaki pencerenin bahçeye açıldığını kim bilebilirdi ki?Hiç yürümediğim sokaklarda herhangi bir tesadufun izlerini aradım,yollar bir semt pazarına çıkıyordu,kolayca ortasına kuruluvermiş bir koşuşturmacanın.Saray süpürgesi pembe ,ortancalar bilmem kaç yıllık,hiç birini yetiştiremiyorum sevgisizliğime.Kapımı açacakmışım gibi bir dahaki sefere,evsahibeliğine çevirdim bir köşeyi,sonra yürüdüm ve gittim.Yolüstünde uğrak bir bank vardı,karşıda yanmış evler,garip ,kilim asmışlar yarı aralık pencerelerine.
Yanıma uzanabilirdin,başını gizleyebilirdin kemiksizliğimin ardında,dut mevsimini özlemsiz geçirebilirdik.Sensizlik epeyce işlemiş kehanetime,oysa geleceğimiz tüm bakir kızlar gibi ürperiyor her hangi biri ellerine değdiğinde.
Daracık bir bahçe beni nar çiçeğine çağırıyor,kalbim bir gecekondu mahallesine..
