Ellerimiz...Ellerimizi örtüyor,şimdi çok uzak bir pencerenin önünde yarım kalmış öpüşler..Olağanca gücümle yazdım ismini,kalbimin bir renk gibi upuzun yankılandığı duvara.Biraz solgun,biraz rutubet kokan,o akışkan odalarımız.Odalarımızın ortasında yeşil koltuklar,karga tulumba eskitiyor onu oturup kalktıkça anılar.Anılarımız,o bizi ,çok kalabalık caddelerimizi, merak uyandıran kapalı kapılarımızı ,bir masalın bilmem ki kaçıncı sayfasını ,bir başkasına dokunarak anlatan kabartmalarımız.Bir noktadan sonra kendine döner köşelerimiz, bizi nicedir arayan çocuğumuzu özler dururuz,yeşil koltuklarda günlerce açılmayan kadife perdelerin izi.
Boşaltılmış tüm nesneler gibi yalnızlığım yanıltıyor beni,benim o geceleri uyuşan ellerimi,örtüyor hiç kimsenin caddeleri...
Ellerimiz...iç içe geçmiş kadife perdelerimiz,aralıyor onu sessizliği yırtarak,ürkek sevinçlerimiz,biri bekliyor köşede,köşelerimizde telaş,dokunmaya açılıyor kapılarımız,dokunuşlarımızda unutulmuş renkleri eski odaların..Elbiselerimizi bir sokak lambasına asmış gece,gecelerimiz sandıklara sığmayan gelinliklerimiz.